Ποια είναι τα κύρια συναισθήματα που βιώνουν τα παιδιά με δυσλεξία;

Άγχος και Φόβος

Άγχος και Φόβος είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα που νιώθουν τα παιδιά με δυσλεξία λόγω της συνεχούς απογοήτευσης και δυσκολίας που έχουν στο σχολείο . Το σχολείο πολλές φορές μετατρέπεται σε εφιάλτη με αποτέλεσμα να αποφύγουν την κατάσταση που τους προκαλεί έντονο άγχος , πολλά παιδιά δείχνουν απάθεια και δεν επιθυμούν να συμμετέχουν σε μαθησιακές δραστηριότητες μέσα στην τάξη. Η φαινομενικά απαθής συμπεριφορά τους για τα μαθήματα ερμηνεύεται ως έλλειψη ενδιαφέροντος από εκπαιδευτικούς και γονείς

Θυμός

Το συναίσθημα της απογοήτευσης των παιδιών με δυσλεξία οδηγεί πολύ συχνά σε έντονα ξεσπάσματα θυμού. Η εκδήλωση επιθετικής συμπεριφοράς στο σχολικό περιβάλλον είναι συχνή λόγω της ματαίωσης που βιώνουν καθημερινά στο σχολείο. Στο περιβάλλον του σπιτιού ο θυμός μπορεί να εκφράζεται με αδιαφορία για την μελέτη.

Πόνος-Θλίψη
Η ιδιοσυγκρασία του ατόμου και η προσωπικότητα είναι κύριος παράγοντας για τον τρόπο έκφρασης των αρνητικών συναισθημάτων. Πολλά παιδιά εξωτερικεύουν τα συναισθήματα της ανεπάρκειας που νιώθουν με ξεσπάσματα οργής, όμως υπάρχουν παιδιά που εσωτερικεύουν την οργή τους και την στρέφουν προς τον εαυτό τους με αποτέλεσμα να απομονώνονται , να δυσκολεύονται να δημιουργήσουν φιλίες. Παρουσιάζουν καταθλιπτική διάθεση χωρίς να έχουν κλινική κατάθλιψη εξαιτίας των έντονων συναισθημάτων πόνου και θλίψη.

Χαμηλή Αυτοεκτίμηση

Το αποτέλεσμα των παραπάνω αρνητικών συναισθημάτων οδηγεί το παιδί να έχει αρνητική εικόνα για τον εαυτό του. Έχοντας ένα παιδί διαγνωστεί με δυσλεξία μπορεί η αυτοπεποίθηση και η αυτοεκτίμηση μπορεί να καταστραφεί. Κατά ένα μεγάλο ποσοστό την εικόνα του εαυτού τους και την αξία τους ,τα παιδιά την αντιλαμβάνονται από τις επιδόσεις τους στο σχολείο. Τις περισσότερες φορές τα παιδιά με δυσλεξία αποδίδουν την ανικανότητα τους στον ίδιο τους τον εαυτό.

Συμπέρασμα

Επιστημονικές έρευνες έχουν δείξει ότι ο εγκέφαλος , όπως και κάθε άλλος μυς μπορεί να αλλάξει , να ενισχυθεί και να βελτιωθεί , αν ασκηθεί κατάλληλα. Αυτό σημαίνει ότι η δυσλεξία δεν μπορεί πλέον να θεωρηθεί ως μια γνωστική διαταραχή που περιγράφεται ως ανίατη.Δεν είναι ένα θέμα της νοημοσύνης , αλλά πώς κάποιος επεξεργάζεται τις πληροφορίες που λαμβάνει από το περιβάλλον.

(Πηγή:http://i-nous.org/)

Η κοινωνική αλληλεπίδραση είναι απαραίτητη..

Ένα μήνυμα προς όλους....

Μαθησιακές δυσκολίες και κοινωνικοποίηση.

Κοινωνικοποίηση - Σχολική Αποτυχία - Μαθησιακές Δυσκολίες

              Η ένταξη των παιδιών και των εφήβων με τις μαθησιακές δυσκολίες στην κανονική εκπαίδευση και τα κοινωνικά υπόβαθρα συχνά δεν συνοδεύεται από την ευπρόσδεκτη ένταξη τους στις παρέες ώστε να ικανοποιήσει τις διαπροσωπικές σχέσεις. (Wiener, J. & Sunohara G., 1998)

Εάν το Σύνδρομο της Ακούσιας Διάσπασης Προσοχής είναι παρών, η υπερκινητικότητα και η διάσπαση προσοχής την ώρα του μαθήματος μέσα στην τάξη, επηρεάζουν αρνητικά και παρεμποδίζουν την ανάπτυξη των κοινωνικών και οικογενειακών σχέσεων. Όταν μια μαθησιακή δυσκολία διαγνωστεί και αντιμετωπιστεί  κατάλληλα, τότε ο μαθητής έχει τη δυνατότητα για επιτυχές μέλλον. (Silver LB., 1986). Μελέτες διαπιστώνουν ότι αυτές οι συμπεριφοριστικές και κοινωνικές δυσκολίες των Δυσλεξικών παιδιών, εμμένουν και μετά το πέρας των πρώτων σχολικών χρόνων. Έρευνες που έγιναν σε δυσλεξικούς μαθητές Λυκείου και Κολεγίου, έδειξαν ότι και οι δύο ηλικιακές ομάδες παρουσιάζουν σημαντικά κοινωνικά προβλήματα εξαιτίας των μαθησιακών τους δυσκολιών. (J.H. Bryan και Τ. Bryan, 1990)

Σε αυτή τη συμπεριφορά συμβάλει και το γεγονός ότι τα περισσότερα σχολεία σχεδιάζονται για να καλύπτουν τις ανάγκες του μέσου παιδιού, αυτού δηλαδή που η επίδοση του είναι εξίσου καλή σε όλες τις σχολικές δραστηριότητες και απαιτήσεις. Το σχολικό σύστημα έχει δυσκολία στην αποδοχή των Δυσλεξικών μαθητών.

   Υπάρχουν ευκαιρίες να αναπτυχθούν οι δυνατότητές τους και να υπερέχουν σε τομείς όπως ο αθλητισμός, οι τέχνες και άλλες εξωσχολικές δραστηριότητες. Το σύστημα των αξιών στην κοινωνία μας πρέπει να βασιστεί στις ευκαιρίες, την ποικιλία, τις επιλογές και τις προκλήσεις προκειμένου να μην απομονώνονται και περιθωριοποιούνται τα άτομα που αντιμετωπίζουν μαθησιακές δυσκολίες .(Αναρτήθηκε από Maria Xystrou)